Oorverdovende stilte

Vandaag had ik een slechte dag. Althans, dat dacht ik tot een uur of 6. Nadat de eerste headlines verschenen over een vliegtuigramp, ontpopte zich een stroom (nieuws)berichten die mijn ‘slechte’ dag razendsnel deden verbleken. Woorden schieten tekort voor de ramp die zich heeft voltrokken met vlucht MH17, maar oh wat een gitzwart einde van een zonnige dag. Een vliegtuig vol mensen, vol verhalen, vol bagage, vol potentie…

Er waren 298 mensen die vanmorgen géén benul hadden dat dit hun laatste dag was. Honderden families die verscheurd zijn en mogelijk de zwartste periode uit hun leven tegemoet gaan. Tientallen vriendengroepen, gemeenschappen, teams en relaties die nooit meer hetzelfde zullen zijn. Een handvol landen die nu onverwacht meegezogen worden in een conflict dat al maanden broedt.

Op een veld ergens ten zuidoosten van Donetsk wordt nog met man en macht gewerkt. Ik ga zo slapen maar besef dat voor veel mensen deze nachtmerrie realiteit is. Er zal komende tijd nog veel over gepraat worden, maar voor de nabestaanden klinkt slechts oorverdovende stilte.